ميان ماندن و رفتن

از لطف دوستانی که نوشته های ناچیز و سنتی و به درد نخور مرا در این بحران بی وقتی می خوانند سپاس دارم. توصیه می کنم خیلی وقتشان را هدر ندهند. از این که به دلایلی آفتابی نمی توانم به همه آنها به طور انفرادی پاسخ بدهم پوزش می خواهم.

از دوستان عزیز به ویژه دانشجویان نورچشمی خواهش می کنم:

۱- در وب لاگ به مسائل شخصی و کاملا" خصوصی نپردازند این میدان به روی همه باز است راه را برجولانهای ضروری دیگران نبندیم.

۲- از طرح مسائلی که به حیثیت افراد ربط پیدا می کند جدا" خود درای کنیم. این کار تجاوز به حریم دیگران و خلاف ادب و انسانیت و قانون است.

از این که بگذریم من از انتقاد و طرح اشکال استقبال می کنم دست آن دوستی را که از  سنت گرایی من

انتقاد داشتند می فشارم و عرض می کنم که از ما ( نوع من ) انتظار نداشته باشید که مثل شما نسل  انفورماتیک  و فراپست مدرن با همه چیز راحت و خودمانی برخورد کنم. نسل من دورانی را تجربه کرده که برای شما تصورش هم ممکن نیست. نمی دانم کتاب آن سالها را خوانده اید؟ باور کنید من از شما با نسل پیش از خودم بیشتر اختلاف نظر داشتم اما راحت به او حق می دادم غیر از خود من بیندیشد. من از نسل چراغ موشی و تپاله هستم که حالا با شما از طریق وبلاگ حرف می زنم. فاصله چراغ موشی و وبلاگ را من تجربه کرده ام.

از همین نسل من هستند کسانی که هنوز با خودنویس می نویسند و کامپیوتر را آلتی متمدن می دانند که دست زدن به آن حرام است. درست مثل آن زمانی که من به یاد درام برخی اتوموبیل را خر شیطان و برق را چراغ اجنه تصور و معرفی می کردند.

ما به خودمان احتیاج داریم باز هم می گویم آدمی که از خودش و داشته های خودش بی نیاز باشد باید از صفر آغاز کند ما باید کار دیگران را دنبال کنیم تجربه های گذشته و دست آوردهای نوین هردو در کنار هم سودمندند در زندگی فکری و در مسیر پیشرفت هم تعامل و تساهل و تبادل حرف اول را می زند.  د موکراسی تنها حرف و سیاست نیست در عمل و پیشرفت هم باید دموکرات بود.