ميان ماندن و رفتن

تقویم پارینه را که گشودم بالایش نوشته بودم:

ما که می خواستیم جهان و مردمی مهربان بسازیم خود نتوانستیم مهربان باشیم (برشت)

دیدم که عجب هشداری به خودم داده ام . راستی چقدر من نیازمند چیزی هستم که ندارم.  

اگر زیاد به روشنایی نگاه کنم باقی دنیا را تاریک خواهم دید.

 خدایا این جمله از کجا در یادم مانده است؟  به یادداشتهایم مراجعه می کنم: کولی کنار آتش .