ميان ماندن و رفتن

یکسره این کار را با صبغه تاریخی آن نبینیم  به گمان من حس ادبی تیزی برا ین تحقیق سوار است که آن را کاملا" بومی شعر و اندیشه کرده است.

و اما آن ماقبل آخری یعنی بلاغت تصویر هم تصویری خوش بود و هم بلاغتی در خور داشت. ما تصویر ادبی خود را با بلاغت تمام در سطور تصویر گر آن می بینیم و باور می کنیم که نه   هنوز ما را با عقیمی فاصله ای هست به وسعت همتی که پهنای یکهزار و دوصد ساله ادب در ی را در نوردیده است   از سبک خراسانی عصر سامانی تا اولترا پست مدرنیسم بی هیچ شتاب و شگرد  مخاطب گرایانه ای از آن دست که می شناسیم.

نگاه تازه و اطمینان دیرین ادبی حاکم بر آن  این کتاب را از آفت های زوالپذیر محفوظ خواهد داشت. 

 ایدون باد