ميان ماندن و رفتن

دوم ارديبهشت ماه جلالي  را به يادروز سعدي اختصاص داديم در دانشكده ادبيات امسال با يك روز تأخير، اما ان شاء الله بي آفت.

سخن بر سر اين بود كه سعدي برگردان فرهنگ ايران است : يك مجموعة كامل از همة آنچه كه داشته و نداشته ايم؛ با همة فرازها و اندكي هم فرود، از آن دست كه بوده ايم. شگفتا كه امروز هم سعدي همان سرنوشت ايران را پيدا كرده است: مهم، اما ناشناخته، طناز و دلارام اما غريب و چشم به راه.  اين درحالي است كه در گذشته هايي، كه براي دنياي پر شتاب امروز خيلي دور و دير است، تابناك و يكه تاز بوده است بويژه در دنياي غرب؛ اين را بايد از لامارتين و ويكتورهوگو و امرسون بپرسيم.

مشتاقي و مهجوري ايران تاريخي امروز در سيماي سخنسراي بزرگ و بي همتاي شيراز شيخ اجل بيش از هركس نمودار گشته است. ‌چرا چنين است و چرا چنينيم؟

 باهم به پاسخي بينديشيم.