ميان ماندن و رفتن

نمی دانم در کجایی خوانده یا دیده بودم که شاعری گفته بود:

من می میرم

دو گور بکنید:

یکی برای تنم

یکی برای حسرتهایم.

 دیدم که شعر یعنی همین

یعنی این که هرکس در هرکجا بخواند خیال کند برای او گفته اند.

 از آن دوست عزیزی که گله کرده بود که همه اش از مرگ می گوییم جداگانه و صمیمانه پوزش می خواهم.  تقصیر من نیست تقصیر مرگ است که همه جا هست.