ميان ماندن و رفتن

آدم اگر در اردیبهشت بمیرد کمترین فایده اش این است که اولا تعداد بیشتری بر جنازه اش خاضر می شوند در ثانی آنهایی هم که به این بهانه از شهر های دود آلود بیرون می آیند دست کم نفسی تازه می کنند و خواسته یا ناخواسته بر روانش درود می فرستند.

پس درود بر اردیبهشت ماه جلالی که همچنان که ماه زندگی است ماه مرگ نیز هست. 

ببجشید که که با مرگ شروع کردم. اشکالی هم ندارد زندگی اصلا با مرگ معنا پیدا می کند مرگی که اصلا خود  ادامه زندگی است.

اردیبهشت ماه مناسبتهاست. مناسبتهایی مربوط به مرگ و زندگی. تقویمتان را نگاه کنید: اول اردیبهشت ماه جلالی: یادروز سعدی. سوم اردیبهشت ماه : روز بزرگداشت شیخ بهایی. ۶ اردیبهشت : یادروز حمله نظامی آمریکا به صحرای طبس.۱۰ اردیبهشت: روز ملی خلیج فارس.۱۲ اردیبهشت: روز شهادت استاد مطهری- روز جهانی کارگر- روز معلم. (راستی از همه کسانی که به مناسبت این روز به من تبریک گفته بودند سپاسها دارم). روز ۲۲ اردیبهشت روز پرستار.  ۲۵ اردیبهشت روز ملی فردوسی. روز ۲۸ اردیبهشت  روز بزرگداشت خیام .  در اردیبهشت خراسان خیلی حرف برای گفتن دارد. پس بشتابیم برای بزرگداشت رزوهایی که مانده است: فردوسی و خیام.

راستی اگر ایران فردوسی و خیام را نمی داشت چه سرنوشتی پیدا می کرد؟ دکتر اسلامی ندوشن قرار است روز ۲۵ اردیبهشت به این پرسش پاسخ گوید. همه مشهدیها را به شنیدن پاسخ او دعوت می کنم:  عصر سه شنبه و صبح چهارشنبه تالار کانونهای فرهنگی دانشگاه فردوسی.