ميان ماندن و رفتن

برگزاری دومین گردهمایی بزرگ انجمن ترویج زبان وادب فارسی ایران طی روزهای 4تا 6 شهریور 1386 در دانشگاه فردوسی مشهد سبب شد که یک بار دیگر براهمیت زبان فارسی به عنوان محور وحدت و یک پارچگی ملی ایران پای بفشریم. آنچه به عنوان زبان دری  از سده های اول و دوم هجری به تدریج در قلمرو وسیعی از خراسان آن روز رسمیت می یافت  به واقع از قرنها پیش از آن هم به عنوان لهجه بسیاری از مردم این سرزمین روایی داشت.                                                  متن در ص  بیوست