درخت پژوهش های ناب ادبی بشدت "عقیم" مانده است و اگر همین یکی دو قلم بر کار هم نمی بود می گفتم: "ریشه شان در خاکهای هرزگی مستور".
ما را چه شده است؟ نمی دانم. شاید هم لازم نیست بدانم.
یا بشدت به سرشاخه ها دلمان را خوش کرده ایم یا در اعماق به موی ریشه ها ور می رویم و در میان از این میانه غافل.
از گمشده لب دریا ( ۱۳۸۲ ) بر ساحل این خشک رود مانده بودیم چشم به زمزمه جویبار تا بلاغت تصویر (۱۳۸۵) واین اواخر قلندریه در تاریخ دگر دیسیهای یک ایدئولوژی(۱۳۸۶).
این آخری ایمانمان را به داشته هایمان بیشتر کرد و نشان داد که نه هنوز هم می شود نا امید نبود. هستند کسانی که از ریشه به سرشاخه ها هم برسند و بگویند خودتان را از یاد نبرید.
ادامه مطلب